Zevensprong Erik Roest: Eerste Hulp Bij Verbinding

27 minuten geleden Column

Als je vandaag de dag de krant openslaat, krijg je soms het gevoel dat de wereld uit elkaar valt. De meningen zijn scherp, de spanningen lopen op en het nieuws staat bol van polarisatie. In zo’n verharde maatschappij zoeken we massaal naar mensen die de boel bij elkaar kunnen houden. 

Naar verbinders.

Afgelopen dinsdagavond mocht ik als gastheer een jubileumfeest aan elkaar praten in ontmoetingscentrum De Eng. De Voorthuizense EHBO-vereniging vierde daar haar negentigjarig bestaan. En terwijl ik zo naar de zaal vol vrijwilligers keek, drong het ineens tot me door: die verbinders waar we zo hard naar zoeken, die hebben we in onze gemeente al bijna een eeuw lang ‘gewoon’ tot onze beschikking.

Want waar in de grote wereld meningsverschillen uit hun verband worden gerukt en mensen verstrikt raken in de meest vage complottheorieën, leggen de mensen van de EHBO -heel praktisch- de échte verbanden.

Men zegt weleens dat de tijd alle wonden heelt. Maar wie op een willekeurige zaterdag op het sportveld hard onderuitgaat of tijdens een druk dorpsfeest in elkaar zakt, heeft simpelweg niet alle tijd. Dan wil je dat er meteen iemand naast je staat die weet wat hij of zij doet. Negentig jaar lang is de EHBO-vereniging al zo’n onmisbare pleisterplaats in het prachtige Voorthuizen. Een plek waar je na een tegenslag niet urenlang in eenzaamheid je wonden hoeft te likken, maar meteen wordt opgevangen met de juiste kennis en een warm hart.

Dat maakt het EHBO-werk trouwens niet zweverig. Het zijn zeker geen zachte heelmeesters: als het moet, durven deze vrijwilligers juist heel daadkrachtig de vinger op de zere plek te leggen. En dreigt de boel ergens in het dorp even spaak te lopen? Dan klimt het biketeam razendsnel op de pedalen om uitkomst te bieden.

Eigenlijk bedachten we ons die avond dat EHBO voor veel meer staat dan alleen Eerste Hulp Bij Ongelukken. Ze geven Voorthuizen al negen decennia lang een gevoel van veiligheid, noaberschap en pure menselijkheid. Het was een prachtig, gezellig samenzijn. 

Met sprekers uiteraard. Ik had mijn zinnen gezet op de binnenkort aftredende kinderburgemeester Lotus Blom. Gezien haar voornaam - Lotus - leek zij ons vooraf de uitgelezen kandidaat om een vereniging vol slachtofferacteurs toe te spreken, maar zij kon helaas niet. Burgemeester Jacco van der Tak -ook al zo’n verbinder- bleek een meer dan waardige vervanger om de jubilarissen de eer te bewijzen die hen toekomt.

Met zo’n zaal vol doorgewinterde hulpverleners was het in ieder geval een zorgeloze en ontspannen avond. Want mocht het klappen van de handen bij het proosten tóch iets te enthousiast zijn gegaan... de reanimeermeisjes stonden paraat.

Op naar de honderd.