Vorige week beleefde ik mijn ultieme moment als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand: ik mocht mijn eigen dochter trouwen. De temperatuur liep op tot 34 graden, maar ook de emoties liepen hoog op. Al bij de entree – ik mocht haar weggeven – had ik het te kwaad. En toen moest ik nog beginnen aan mijn toespraak. Klotsende oksels én natte oogjes… het was een snik-hete dag.
Als vader denk je jarenlang dat je voorbereid bent op zo’n moment. Je ziet haar opgroeien, leert haar fietsen, brengt haar naar school, ziet haar volwassen worden en denkt ergens: ooit komt die dag wel. Maar blijkbaar bestaat er geen enkele voorbereiding voor het moment waarop dat kleine meisje, dat ooit nog in poppenjurkjes rondliep en achter o..